دانسته است . از اين آيات راجع به شكر نعمت استفاده شود كه كفران و ناسپاسى نعمتِ خدا سه اثرِ بد دارد : 1 - موجب زوال و فناى نعمت مىشود . 2 - موجب عذابِ سخت و دردناك است . 3 - موجب اين است كه خدا از بندهء ناسپاس صرف نظر مىكند و او را به حال خود مىگذارد . از مجلسى ( ره ) - « وَ إِذْ أَخَذْنا مِيثاقَكُمْ » در اخذ مضمون اين ميثاق چند وجه گفته شده : 1 - پيمان بر اينكه براى دشوارىِ پيشآمدها خودكشى نكنند و چون رياضت كشان هندى براى خلاصى از عالم فساد و رسيدن به عالم نور ( به عقيدهء خود ) خودكشى نكنند . 2 - كارى نكنند كه سبب كشتن آنها گردد و يا سبب تبعيدِ آنان از خانمانشان باشد . 3 - همديگر را نكشند و يك ديگر را از وطن بيرون نكنند ( اين خود يك نوع خودكشى اجتماعى است ) . 4 - كارى نكنند كه از زندگى و سعادت ابديه محروم گردند و از بهشت كه وطنِ دائمى است رانده شوند ( اين خودكشى و آوارگى جان است ) . « تَظاهَرُونَ عَلَيْهِمْ بِالْإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ » نكوهش گرديدند بر كمك به گناه و ستم و اين دلالت دارد بر اينكه اعانت بر گناه و ستم چون خودِ ستم حرام است ، در اينجا اعتراض نشود كه خدا به ظالم قدرت داده تا ظلم كند زيرا چنانچه خدا به او قدرت داده او را از ستم هم منع و زجر كرده به خلاف اعانت‌كننده بر ستم كه او را بدان تشويق مىنمايد . « وَ إِنْ يَأْتُوكُمْ أُسارى تُفادُوهُمْ » مفسران گفته‌اند : قريظه ، تيره‌اى از